โดนบ่น...เป็นเรื่องธรรมดา
posted on 06 Apr 2008 12:47 by kiryuตามหัวข้อเลย โดนจนชินแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดกับการโดนบ่นไม่ได้ซักที ในเมื่อคนที่บ่นเรา ไม่ได้เป็น
ตัวอย่างที่ดีให้เราดูซักเท่าไหร่นัก เอ๊ะ หรืออาจจะเป็น แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจ.... แม่ฉันเป็นคนขยันมากเลยหล่ะ
ขยันมากจนเราไม่ค่อยจะมีเวลาให้กันซักเท่าไหร่นัก มันเริ่มทำให้ฉันรู้สึกว่ากำแพงระหว่างเราสองคน
มันสูงขึ้นทุกทีๆ แกขยัน แกสนใจแต่งาน พอแกกำลังจะออกไปจากบ้าน แกก็จะเห็นฉันนั่งเล่นคอมอยู่
ซึ่งฉันก็มักจะถูกบ่นอยู่เป็นประจำ ''เล่นแต่เกมส์ หมกมุ่นอยู่นั่นแหล่ะ'' ทั้งๆที่สิ่งที่ฉันทำอยู่ตอนนั้น
คือจับเมาส์ปากกา...วาดรูปอยู่... ซึ่งไอ้กรณีนี้หน่ะ ฉันเจอจนชินแล้วหล่ะ แต่มีอยู่วันนึงที่ทำฉันเคืองมาก
วันนึงจอคอมมันพัง...เอาง่ายๆคือ ไอ้หลอดฉายภาพมันเสื่อมแล้วหล่ะ จอตัวนั้นอายุราวๆ 5-6 ปี
เคยผ่านการซ่อมมาแล้ว 3 ครั้ง มันก็ไม่แปลกหรอกที่มันจะมาหมดอายุเอาราวๆนี้ วันที่่แม่รู้เรื่อง
แม่ลั่นคำขาดออกมาเลย ''ไม่ซื้อให้แล้วนะ''...ฉันก็เงียบๆไป ไม่อยากเถียงกับเขาซักเท่าไหร่นักหรอก
แต่ในใจฉันหน่ะ มันคิดไปไกลแล้ว ''ไม่ซื้อให้ แล้วฉันจะเอาอะไรใช้หล่ะ เวลาพี่มาขอให้ฉันช่วยทำงาน
เวลาที่ฉันต้องใช้งานเอง ลงทะเบียน นับเกรด เช็คเว็บ อ่านหนังสือ ดูหนัง จะให้ฉันออกไปหาร้านเน็ท
ใช้ข้างนอกรึไงหน่ะ''... พอแม่ออกไปทำงาน พ่อเดินมาถาม ''ซ่อมไม่ได้แล้วเหรอ'' ฉันก็ตอบไปว่า
''ซ่อมไม่ไหวแล้วหล่ะพ่อ จอตัวนี้มันเก่าแล้ว ครั้งล่าสุดที่ส่งไปซ่อม กว่าจะได้ตั้งสองอาทิตย์
เพราะเขาหาอะไหล่มาเปลี่ยนให้ไม่ได้'' พ่อถามฉันต่อไปอีก ''งั้นจอตัวใหม่ ราคาเท่าไหร่''
''ราวๆ 6500 - 7000'' ฉันตอบ พ่อเป็นคนที่อยู่บ้านกับฉันอยู่ตลอดเวลา แกรู้ว่า เวลาฉันเปิดคอม
ฉันทำอะไรบ้าง พ่อรู้ว่าฉันไม่ได้เล่นเกมส์ระห่ำจนจอมันเจ๊ง (วันนึงฉันเล่นเกมส์ไม่เคยเกิน 4 ชั่วโมง)
พ่อบอก ''งั้นรอวันเสาร์ละกัน เดี๋ยวไปกับพี่สาวเอ็ง'' วันเสาร์ ฉันยกจอคอมกลับมาบ้าน ต่อจอ
แล้วก็ใช้ได้ตามปกติ ตกดึก...พอแม่กลับมาบ้าน แม่เห็นจอคอมใหม่ แกก็เริ่มบ่นอีก..(ไม่รู้แกมีอคติกับสิ่ง
ที่เรียกว่า คอมพิวเตอร์รึเปล่านะ..)''ซื้อจอใหม่ รวยกันนักหนิ..เดี๋ยวนี้สนับสนุนลูกให้งมงายรึไง''
พ่อแกก็สวนกลับไป ''ก็มันจำเป็นต้องใช้'' ตอนนั้น ฉันเคืองแม่มาก แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำไง ฉันอยากจะบอกกลับ
ไปเหลือเกิน ไอ้รถวอลโว่คันละ 4 ล้าน ที่พ่อต้องมานั่งผ่อนให้แม่เดือนละ 50000 แล้วจอดทิ้งไว้ในบ้านหน่ะ
มันจำเป็นนักรึไง ฉันรู้ว่าแม่ชอบรถคันนี้ ดีไม่ดียังจะรักรถมากกว่าลูกซะอีก... ฉันบ่นมายาวถึงขนาดนี้
แต่ฉันไมเคย่คิดว่าแม่จะเป็นตัวร้ายในชีวิตของฉัน ด้วยความที่เราไม่เข้าใจกันก็มีหลายๆครั้ง
ที่ทำให้ฉันเคืองบ่อยๆ ฉันรู้สึกผิดกับพ่อ ที่ฉันทำจอคอมพัง พ่อต้องซื้อให้ฉันใหม่ พร้อมกับโดนแม่บ่นอีกตะหาก
ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุด..คือความเข้าใจ ฉันอยากให้เขาเข้าใจฉัน พอๆกับที่ฉันอยากจะเข้าใจเขานั่นแล
-----จบ-----
ว่าจะไม่เขียนยาวแล้วนะ... ยาวจนได้ = ='' ระบายอารมณ์ขุ่นๆออกมาได้เยอะเลย ขอบคุณทุกท่านที่รับฟังครับ